Μάλιστα. Είναι μια πολύ ωραία ερώτηση. Ακόμα ομορφότερη, αλλά και δύσκολη, είναι η απάντηση.
Για να καταλάβει κάποιος την αλήθεια για τα ξωτικά πρέπει να κάνει πρώτα δύο πράγματα.
- Να κλείσει τα μάτια του για να δει! …
Ναι πολύ καλά διαβάσατε! Να κλείσει τα μάτια για να δει! Μα πώς θα γίνει αυτό;
Είναι πολύ απλό. Για σκεφτείτε λίγο, τι κάνετε όταν θέλετε να συγκεντρωθείτε σε μια σκέψη, σε κάτι που θυμηθήκατε, σε κάτι που απαιτεί όλες σας τις αισθήσεις. Ανοίγετε ή κλείνετε τα μάτια; Όταν λοιπόν τα κλείσετε τότε αναλαμβάνουν τα μάτια της καρδιάς, της ψυχής, της φαντασίας. Τα πιο δυνατά μάτια, γι’ αυτό και δεν χρειάζονται ποτέ γυαλιά. Έχετε δει κάποιον που φοράει γυαλιά για να σκεφτεί; Μάλλον το αντίθετο θα δείτε … αν φοράει γυαλιά, τα βγάζει, τρίβει ελαφρά τα κλειστά μάτια του και… βλέπει!
- Να μην αφήσει την πραγματικότητα να του χαλάσει τη φαντασία.
Αυτή η πραγματικότητα γίνεται πολύ ενοχλητική μερικές φορές. Η φαντασία μπορεί να γίνει πραγματικότητα στο κάτω κάτω, η πραγματικότητα μπορεί να γίνει φαντασία; Να τα λέμε αυτά, να τα λέμε, γιατί κάποιοι ξεχνούν πως είναι να φαντάζεσαι! Μη γίνουμε σαν κι αυτούς, ε;
Αν τα καταφέρατε, τότε μπορείτε να συνεχίσετε την ανάγνωση του
κειμένου. Αν όχι, σταματήστε εδώ.
Να ξέρετε πως συνεχίζετε με δική σας ευθύνη. Η φαντασία μας δεν είναι παίξε γέλασε…
Ενεργοποιήστε όλες τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Θα ξεκινήσουμε μια περιπλάνηση σε μια παραλίμνια γη.
Η λίμνη λέγεται Ονειρόλιμνη και βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Σκοτεινοθεόρατου. Σύννεφα καλύπτουν την κορυφή του βουνού. Δεν μπορεί να πάει εκεί η πραγματικότητα μόνη της. Είναι απαραίτητη η συνοδεία της φαντασίας.
Εκεί ζουν οι νεράιδες. Οι νεράιδες της Ονειρόλιμνης. Όταν πέφτει ο ήλιος, οι νεράιδες κατεβαίνουν στη λίμνη, από το βουνό. Τους αρέσει πολύ το κόκκινο χρώμα που βάφει ο ήλιος τη φύση εκείνη την ώρα. Κάθε φορά λοιπόν που κατεβαίνουν στη λίμνη, τραγουδούν, κολυμπούν, χορεύουν, παίζουν, γελούν, πειράζει η μια την άλλη, αλλά πάντα συζητούν και περνούν υπέροχα. Οι άνθρωποι ακούν τους ήχους τους όλη τη νύχτα, αλλά δεν τις βλέπουν με τα μάτια τους. Μπορούν να τις δουν όμως, με τα μάτια της ψυχής τους… Θυμάστε;
Οι νεράιδες αυτές, όπως είπαμε συζητούν. Συζητούν πολύ. Ξέρουν πως με τη συζήτηση έφτασαν να γνωρίζουν η μια πολύ καλά την άλλη, με τη συζήτηση γνωρίζουν καλύτερα τον κόσμο που τις περιβάλλει, τα φυτά, τα ζώα, τις σταγόνες της δροσιάς πάνω στις λόχμες των φύλλων, το φεγγάρι, τον ήλιο, τα βιαστικά σύννεφα…. Επίσης μέσα από τη συζήτηση έμαθαν πολύ καλά, πως μια συζήτηση δε γίνεται όταν συμφωνούν όλες. Αν δεν υπάρχει διαφωνία, δεν υπάρχουν επιχειρήματα, δεν υπάρχουν προτάσεις, δεν χρειάζεται το μυαλό να παρατηρήσει, σκεφτεί και να δημιουργήσει, να φανταστεί και να προτείνει!
Σε μια από τις συζητήσεις αυτές, η νεράιδα Κική είπε:
-Έχω μια απορία.
-Τι απορία, είπαν με απορία οι άλλες νεράιδες.
-Πως λέμε εμείς ευχαριστώ, στη φύση;
-Τι εννοείς Κική;
-Εννοώ, ερχόμαστε στη λίμνη, απολαμβάνουμε τη φύση, χαιρόμαστε, αλλά τι της προσφέρουμε εμείς; Τι κάνουμε εμείς γι αυτήν;
– Τι να κάνουμε δηλαδή;
-Να φροντίσουμε ώστε όπως η φύση μας χαρίζει όσα μας χαρίζει, να της χαρίσουμε κι εμείς κάτι που να κάνει χαρούμενους αυτούς που προσφέρουν στους άλλους. Έτσι θα προσφέρουμε κι εμείς. Όχι σε κάποιον συγκεκριμένο, αλλά σε όλους αυτούς που τους πρέπει ένα μπράβο.
-Δεν καταλαβαίνουμε, ποιους εννοείς;
– Αυτούς που σέβονται, αυτούς που βοηθούν, αυτούς που προσφέρουν, αυτούς που
κάνουν τους άλλους να χαμογελούν, αυτούς που θέλεις να βλέπεις, αυτούς που σε γεμίζουν χαρά και σε στεναχωρεί η απουσία τους, αυτούς….
– Φτάνει, φτάνει..καταλάβαμε.
-Λοιπόν, θα το κάνουμε;
-Δεν πιστεύουμε ναααα…. εννοείς….
-Ναι ακριβώς αυτό εννοώ.
-Μα!
-Δεν έχει μα, θα το κάνουμε;
-Μα είναι για εξαιρετικές περιπτώσεις!
-Αυτή είναι μια εξαιρετική περίπτωση.
Οι νεράιδες κοιτούσαν η μια την άλλη. Βρίσκονταν σε δίλημμα. πέρασαν αρκετά λεπτά. Οι νεράιδες σκέφτονταν. Έκριναν. Έπρεπε να αποφασίσουν.
Η Κική δεν περίμενε άλλο. Με ένα αέρινο κούνημα του ραβδιού της, έριξε μερικές
νεραϊδοσταγόνες στις λόχμες των φύλλων του διπλανού βάτου. Αυτό χρειαζόταν. Με παρόμοιες κινήσεις οι νεράιδες γέμισαν τα φυτά της όχθης της λίμνης με νεραϊδοσταγόνες. Αυτό έπρεπε να γίνει. Δε χρειαζόταν τίποτα άλλο.
Ξημέρωνε και έπρεπε να ανέβουν στην κορυφή του Σκοτεινοθεόρατου.
———————————–
Οι νεράιδες ανηφόρισαν. Ήταν πια στην κορυφή του Σκοτεινοθεόρατου. Το μόνο που μαρτυρούσε το πέρασμά τους από τη λίμνη ήταν οι σταγόνες. Οι νεραϊδοσταγόνες.
Ο ήλιος βγήκε. Το φως πλημμύρισε τη λίμνη και τη φύση γύρω της.
Άρχισε η κίνηση. Τα μυρμήγκια κουβαλούσαν, οι βάτραχοι ξεμούδιαζαν τα πόδια τους κλωτσώντας το νερό, οι μέλισσες ξεκίνησαν τις πτήσεις για την αναζήτηση της γύρης. Παντού υπήρχε κίνηση, χαρά, ενθουσιασμός και ένα μεγάλο ευχαριστώ, για την καινούργια μέρα.
Όμως… κάτι δεν κουνιόταν. Ήταν ζωντανό, φαινόταν, αλλά δεν κουνιόταν. Κι άλλο λίγο πιο πέρα, κι άλλο πιο κει…κι άλλο, κι άλλο…. ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΟΣΤΑΓΟΝΕΣ!
Αργά, νωχελικά, άλλαζαν χρώματα, πολλά χρώματα. Όσο ο ήλιος ανέβαινε ψηλά, τόσο περισσότερα χρώματα άλλαζαν. Κάθε σταγόνα είχε στην καρδιά της ένα ουράνιο τόξο.
-Στην καρδιά της; Μα καρδιά έχουν οι ζωντανοί οργανισμοί, αυτές ήταν σταγόνες!
-Όχι ακριβώς σταγόνες! Νεραϊδοσταγόνες!
-Και τι διαφορά έχουν οι σταγόνες από τις νεραϊδοσταγόνες;
-Οι νεραϊδοσταγόνες μοιάζουν πολύ με τις απλές σταγόνες. Κάπως πρέπει να μοιάζουν στο κάτω κάτω. Πρέπει να έχουν μια μορφή, για να τις αναγνωξεχωρίζουν οι άνθρωποι και ιδιαίτερα τα παιδιά. Έτσι διάλεξαν τη μικροσκοπικότητα και το σχήμα της σταγόνας, τη διαφάνεια του καθαρού, την αγνότητα του νερού και έκλεισαν μέσα τους τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Όμως επειδή είναι διάφανες, σαν τις απλές σταγόνες, δείχνουν αυτά τα χρώματα, σε όποιον τις βλέπει. Όχι σε όποιον τις κοιτάζει, αλλά σε όποιον τις βλέπει. Αν δεν καταλαβαίνετε τη διαφορά, τότε μόνο διαβάζετε τις λέξεις και δεν φτιάχνετε την εικόνα, δεν βλέπετε τα χρώματα του ουράνιου τόξου και δεν χαμογελάτε επειδή «είδατε». Σας φαίνεται δύσκολο να καταλάβετε τι εννοώ; Να δείτε πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις μέσα στη διαφάνεια της σταγόνας τα χρώματα και το φως. Και όμως γίνεται.
Γίνεται μόνο αν αγαπάς πραγματικά, αν χαμογελάς με την καρδιά σου, αν χαίρεσαι να κάνεις τους άλλους χαρούμενους, αν ξέρεις να ακούς, αν ξέρεις να μοιράζεσαι, αν ξέρεις να δίνεις, αν ξέρεις να αδειάζεις για να γεμίσουν οι άλλοι, αν γίνεσαι ο άγγελος όσων σε χρειάζονται. Για όλα αυτά φτάνει να δεις τα χρώματα του ουράνιου τόξου και να τα κλείσεις στη δική σου καρδιά.
Αν όμως καταλάβουν οι νεράιδες πως χρειάζεται χρώμα και χαρά στους ανθρώπους, τότε είναι μια εξαιρετική περίπτωση, αφήνουν πολλές νεραϊδοσταγόνες στα φύλλα τη νύχτα, έτσι ώστε με το πρώτο φως του ήλιου, τα χρώματα, το φως, η χαρά και οι σταγόνες ανακατεύονται μαγικά και γεννιούνται τα Ξωτικά!!!
"Μαζί" 